อัลไซเมอร์ คนพยาบาลหนักกว่าคนเป็น

มีคนถามผมหลายคนแล้วครับถึงโรคอัลไซเมอร์ (ALZHEIMER'S DISEASE) ผมได้ผัด ผ่อนมาเป็นเวลานานพอสมควร ไม่อยากจะเขียน เหตุที่ไม่อยากจะเขียนก็เพราะว่าโรคนี้เป็นโรครักษาไม่ได้

โรคอัลไซเมอร์เป็นโรคหนึ่งในหลายๆโรคที่เกี่ยวกับสมองเสื่อม ถ้าเราพูดถึงคนไข้อย่างเดียวโดยไม่พูดถึงผู้ที่เกี่ยวข้องคนอื่นๆ จะรู้สึกว่าอัลไซเมอร์ดีซีสนี้เป็นโรคร้ายแรงที่สุดสำหรับผู้ป่วยเอง เพราะสำหรับคนไข้นั้นเขาจะไม่รู้ตัวว่าเขาเป็นอะไร ความจำของเขาจะเสื่อมลงๆจนจำอะไรไม่ได้ เขาจะไม่รู้ตัวของเขาเอง จะจำอะไรไม่ได้เกี่ยวกับตัวเอง เขายังมีชีวิตอยู่ ร่างกายอาจจะดูสมบูรณ์ทุกอย่าง แต่ในด้านความรู้สึกและจิตใจนั้น เขาเหมือนคนตายแล้ว

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมาก็อยากจะเล่าให้ฟังถึงผู้ป่วยคนหนึ่ง ซึ่งชื่อเสียงของเขาใหญ่โตรู้จักกันดีทั่วโลก เป็นบุคคลสำคัญที่สุดของอเมริกา เพราะเขาเป็นถึงประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกา เขาคือประธานาธิบดีโรแนลด์ เรแกน

เมื่อสมัยที่ผมทำงานอยู่ที่สำนักงานใหญ่ ของสหประชาชาติที่นิวยอร์ก มีโอกาสได้พบได้ ฟังและได้สัมผัสกับประธานาธิบดีเรแกนมากครั้ง โดยเฉพาะวันเปิดประชุมใหญ่ของสหประชาชาติในเดือนตุลาคม

โปรดอย่าคิดว่าเป็นเรื่องคุยออกโม้กระไรนะครับ ในการที่ผมเอ่ยถึงท่านประธานาธิบดีเรแกน แต่ดังที่ได้บอกท่านผู้อ่านหลายครั้งแล้วในคอลัมน์ “ปั้นชีวิต” นี้ ว่าผมไม่ต้องการพูดแต่เรื่องวิชาการล้วนๆ แต่จะหาโอกาสที่จะ “คุย” กับท่านผู้อ่านบ่อยๆ เพราะผมชอบการคุยและคิดว่าการคุยปนวิชาการแบบนี้ ทำให้เกิดความเป็นกันเองและเป็นเพื่อนกับ ท่านผู้อ่านมากขึ้น

ฉะนั้น การคุยคราวนี้ขอคุยกับผู้ที่ผมรักและนับถือมากคนหนึ่ง คือเรื่องท่านประธานาธิบดีเรแกน กับโรคที่ทำให้ท่านป่วยในชีวิตตอนปลายของท่าน คือ โรคอัลไซเมอร์

ผมรู้จักท่านประธานาธิบดีเรแกนมาก่อนจากภาพยนตร์เก่าๆที่ท่านเคยแสดง ท่านเล่นเป็นตัว พระเอกตลอดเวลา เป็นเครื่องพิสูจน์ว่าท่านต้องเป็นชายหนุ่มรูปหล่อมาก่อน ความจริงแม้แต่ท่านไม่ได้ เป็นดาราหนังแล้ว แต่ กลายมาเป็นบุคคลสำคัญ ของประเทศ ผมก็ว่าท่านก็ยังหล่ออยู่นะ

เมื่อได้พบเห็นท่านใกล้ๆระหว่างการ ประชุม ผมรู้สึกรักและนับถือท่านทันที เป็นบุคคลสำคัญมากที่สุดคนหนึ่งของโลกก็จริง แต่ ท่านไม่มีท่าทางหยิ่ง-- “เบ่ง” หรือไว้ตัวเลย ท่านทำตัวเป็นคนง่ายๆ ไม่มีพิธีรีตอง หน้าตายิ้มแย้มแจ่มใสเหมือนผู้สูงอายุที่ใจดี

ที่ผมเชื่อได้ทัน ทีก็คือท่านไม่มีท่าทางเป็นนักการเมืองเลย ขอ ประทานโทษ นักการเมืองต้องโกหกเก่ง แต่รู้สึกว่าประธานาธิบดีเรแกนโกหกไม่เป็น ท่านชอบเล่าเรื่องตัวอย่างของคนที่ท่านพบบ่อยๆ บางครั้งเวลาเล่าเรื่อง นอกคำบรรยายที่ผู้ช่วยของท่านพิมพ์ไว้ให้แล้ว ท่านเล่าซ้ำกันหลายครั้งก็ยังมี แต่คนก็เห็นว่าเป็นเรื่องโจ๊ก หัวเราะอย่างเป็นกันเองสนุกสนานทั่วหน้า ผมเชื่อ ว่าท่านเป็นคนเปิดเผยไม่มีลับลมคมใน

ถ้าดูตามประวัติ ของท่าน ท่านได้รับเลือกเป็นประธานาธิบดีคนที่ 40 ของอเมริกา เมื่อวันที่ 4 พฤศจิกายน 1980 ตอนนั้นท่านอายุได้ 70 ปีพอดี สถิติครั้งแรกในชีวิตการเป็นประธานาธิบดีก็คือ ดูเหมือนจะเป็นผู้ได้รับเลือกเมื่อมีอายุแก่ที่สุด ในบรรดาประธานาธิบดีคนอื่นๆที่ผ่านมา

ถ้าจะพูดถึงความ รู้สึกของผมตอนแรกๆที่ทราบว่าประธานาธิบดี เรแกนเริ่มเข้าสู่วงการเมืองอยู่นานจนกระทั่ง ได้รับเลือกเป็นผู้ว่าราชการรัฐแคลิฟอร์เนียซ้ำกันถึงสองสมัย ผมยังไม่ค่อยเชื่อว่านักแสดงหรือดาราหนังจะกลายเป็นนักการเมืองที่ดีได้ แต่เมื่อได้ลองศึกษาดูประวัติของท่านย้อนหลัง ปรากฏว่าไม่ว่าจะทำอะไร ท่านก็ทำได้ดีและได้รับความสำเร็จแทบทุกเรื่อง เมื่อเรียนหนังสือก็เรียนจนจบปริญญามหาวิทยาลัยยูเรกาคอลเลจจนจบ ในด้านเศรษฐศาสตร์และสังคมศาสตร์

ขณะเป็นนักเรียนไปเล่นกีฬาก็ได้รับคัดเลือก เข้าอยู่ในทีมนักกีฬาอเมริกันฟุตบอลของมหาวิทยาลัย เมื่อจบมหาวิทยาลัยแล้วก็ได้รับคัดเลือกเป็นหัวหน้าข่าวกีฬาของสถานีวิทยุ ซึ่งในสมัยนั้นถือว่าเป็นอาชีพที่มีชื่อเสียงโด่งดัง ในขณะที่มีอายุเพียง 21 ปีเท่านั้น

หลังจากนั้นก็ได้รับการคัดเลือกเป็นดาราภาพยนตร์ ได้เล่นภาพยนตร์รวมทั้งหมด 53 เรื่อง และกลายเป็นดาราโด่งดังทั่วประเทศ

พอเกิดสงครามโลกครั้งที่สอง ก็เข้าเป็นทหาร แต่ไม่ผ่านการตรวจร่างกายเพราะสายตาสั้น จึงได้ แต่เป็นทหารประจำการอยู่แต่ในสำนักงาน แต่กระนั้นก็ทำงานได้เลื่อนตำแหน่งจากพลทหารเป็นนายสิบ นายร้อย นายพันในที่สุด ตำแหน่งสุดท้ายได้รับการเสนอชื่อเป็นนายพันตรี แต่ยังไม่ทันได้รับอนุมัติสงครามก็สงบลงเสียก่อน

หลังจากนั้นก็กลับไปเล่นภาพยนตร์และก็เกิด สนใจในเรื่องการเมืองเกี่ยวแก่สิทธิของดาราและนักแสดงแขนงต่างๆ จึงได้รับเลือกเป็นประธานสหพันธ์ นักแสดงของประเทศอเมริกา และก็ได้รับเลือกซ้ำต่อมาทุกปีเป็นเวลา 5 ครั้ง

พอถึงระยะนี้ประธานาธิบดีเรแกนก็หันเข้าหาเรื่องการเมืองเต็มตัว เขาสมัครเข้าพรรคการเมืองและได้รับเลือกเป็นตัวแทน และหัวหน้าการหาเสียงของพรรคแทบทุกครั้งที่มีการเลือกตั้ง จนกระทั่งครั้งสุดท้ายได้สมัครในการเลือกตั้ง เพื่อรับเลือกเป็นผู้ว่าการรัฐแคลิ ฟอร์เนียและชนะการเลือกตั้งได้เป็นผู้ว่าการสมใจ และก็มี ชื่อเสียงโด่งดังจนเข้าระดับเข้ารับเลือกเป็นประธานาธิบดีได้

พอสมัครเข้ารับการเลือกตั้งเป็นประธานาธิบดี ก็ต้องผ่านการแข่งขันเลือกตัวผู้แข่งในพรรคเดียวกันเสียก่อน เขาแพ้การคัดเลือกถึงสองครั้ง

พอสมัครครั้งที่ 3 ในปี ค.ศ. 1980 เขาเข้าแข่งขันการคัดเลือกสู้กับจอร์จ บุช เขาชนะการคัดเลือกเป็นตัวแทนสมัครเป็นประธานาธิบดีพรรคริพับลิกัน และต้องต่อสู้กับคู่ต่อสู้พรรคเดโมแครต คือ จิมมี่ คาร์เตอร์

ในการเลือกตั้งประธานาธิบดีเขาชนะคู่แข่งอดีตประธานาธิบดีจิมมี่ คาร์เตอร์ ชนิดได้คะแนนชนะแบบถล่มทลาย

เขาเป็นประธานาธิบดีครั้งแรกได้รับความนิยมอย่างสูง พอครั้งที่สองปี 1984 เขาสมัครเข้ารับเลือกตั้งประธานาธิบดีอีกเป็นครั้งที่สอง ปรากฏว่าได้รับการเลือกตั้งชนะคู่ต่อสู้แบบถล่มทลายอีกครั้งหนึ่ง

การเป็นประธานาธิบดีครั้งที่สองสิ้นสุดลงเมื่อปี 1989 หลังจากนั้นเขาก็ใช้ชีวิตให้เป็นประโยชน์ ต่อสังคมด้วยการไปปรากฏตัวต่อชุมนุมชน ให้การบรรยายตามสถาบันต่างๆ และอาการทางสมองเขาก็เริ่มแสดงให้เห็นว่าสมองเขาเริ่มเสื่อมทรามลงทุกขณะ และการปาฐกถาครั้งสุดท้ายซึ่งประธานาธิบดีเรแกนได้ใช้ความอดทนแสนสาหัส บังคับตัวเองให้ไปในงานศพของเพื่อนรักคนหนึ่ง คือประธานาธิบดีริชาร์ด นิกสัน และได้ออกปราศรัยต่อชุมชนเป็นครั้งสุดท้ายในงานศพของนิกสันครั้งนี้ เมื่อวันที่ 27 เมษายน 1994

วันที่ 5 พฤศจิกายน 1994 เรแกนเขียนจดหมายส่วนตัวด้วยลายมือขยุกขยิกของตัวเอง บอกต่อเพื่อนร่วมชาติของเขาทุกคนว่า นายแพทย์ ได้วินิจฉัยว่า เขาป่วยเป็นอัลไซเมอร์ดีซีส เรแกนก็ยังมีอารมณ์ขันเขียนลาเพื่อนๆว่า “ขณะนี้ตัวผมกำลังเดินทางไกลไปสู่ตะวันตกดินของผมเอง ผมเชื่อว่าสำหรับอเมริกาแล้วทุกคนจะมีอนาคตสดใสของรุ่งอรุณรออยู่ข้างหน้า ขอบคุณครับเพื่อนรัก ขอให้พระเจ้าคุ้มครองคุณทุกคน”

เขามีชีวิตเงียบเชียบอยู่ต่อไปอีก 10 ปี เป็นคนตายไปแล้วทั้งที่ยังมีชีวิตอยู่

ถามว่าคนดีที่น่ารักและน่านับถือทำไมจึงต้องตายทั้งเป็น

ขอตอบอย่างวิชาการอาทิตย์หน้าครับ.