|
|
|
|
|
ควินิน
(Azadirachta indica A.luss)
ชื่ออื่น
ขี้นิน, ผักควินิน(ภาคอีสาน), ควินิน
(ภาคกลาง) ,สะเดาอินเดีย
เป็นต้น
|
|
ลักษณะทางพฤกษศาสตร์
ต้น
ไม้ยืนต้นอายุหลายปี สูง 8-12 เมตร แตกกิ่งแขนง เปลือกต้นมีสีน้ำตาลแกมเทา
ใบ
ใบประกอบแบบขนนก ลักษณะและการเรียงตัวเช่นเดียวกับสะเดาบ้านแต่ใบสีเขียวแก่
หนาเป็นมันวาว ใบย่อยโค้ง เป็นรูปเคียวกว้าง 2-3 เซนติเมตร ยาว 4-6 เซนติเมตร
ใบหยักเป็นคลื่นขอบใบจัก
ดอก
สีขาว ดอกเป็นช่อออกตามปลายกิ่ง
ผล ผลค่อนข้างกลม
เมื่อสุกจะมีสีเหลือง มีกลิ่นหอม
เมล็ด
เมล็ดเรียว สีขาวขุ่น หนึ่งผลมีเมล็ดเดียว
|

ต้นควินิน
|
|
การขยายพันธุ์
เมล็ด
ฤดูกาลเก็บส่วนขยายพันธุ์
ตันฤดูฝน
สภาพแวดล้อมที่เหมาะสมในการเจริญเติบโต
เจริญเติบโตได้ทั่วไป ชอบดินร่วน ระบายน้ำได้ดี
การใช้ประโยชน์
ทางอาหาร
ขมกว่าสะเดา ใบอ่อนนำมาลวกไฟ กินกับลาบ ป่น ก้อย แจ่ว ส้มตำ
ทางยา ใบแก่น
ต้มใช้เป็นยาแก้ไข้มาลาเรีย ใบใช้เป็นยาฆ่าแมลง ใบต้นแก้โรคเบาหวาน ดอกแก้พิษโลหิตกำเดา
แก้ริดสีดวงในลำคอ ผลรสขมเย็นบำรุงหัวใจไม่เต้นเป็นปกติ
การใช้สอยอื่น ทำเฟอร์นิเจอร์
เสาบ้าน
ฤดูกาลใช้ประโยชน์
ฤดูหนาว
|
ลักษณะดอกควินิน
|
| |
|
ที่มา.....ผักพื้นบ้าน
ภาคอีสาน พิมพ์ครั้งแรก พฤศจิกายน 2541 หน้า50-51 (ISBN 974-8222-55-1)
|